Dwaj mali chłopcy

Kilka lat temu pewna nauczycielka siedziała na falochronie i obserwowała, co działo się na plaży. Dwóch małych chłopców, około sześcioletnich, bawiło się ze sobą – najpierw z uciechą pobiegali, teraz trochę zmęczeni swoją aktywnością usiedli koło niej i zaczęli rozmawiać.
Być może dopiero się poznali, jak to dzieciom często się zdarza na wakacjach, w każdym razie wydawali się mieć dużo do omówienia. W końcu jeden powiedział do drugiego
– Kim chcesz być, jak dorośniesz? Ja zostanę chirurgiem.
– Jejku, naprawdę nie wiem. Nigdy o tym nie myślałem. Wiesz, nie jestem zbyt bystry.
Wiatr porwał resztę ich rozmowy. A nauczycielka pozostała, zastanawiając się, skąd wzięło się ograniczające przekonanie drugiego chłopca na swój temat. Ma sześć lat, jeśli nie zmieni tego przekonania lub ktoś inny nie pomoże mu go zmienić, będzie ono rzutowało na resztę jego życia, ograniczając jego poczucie możliwości, tłamsząc potencjał.
Przekonania nie są prawdziwe. To tylko twory, wokół których organizujemy nasze zachowania. Zachowujemy się tak, jakby nasze przekonania były prawdziwe. Z tej przyczyny, wszystkie nasze przekonania potwierdzają się, ponieważ przekonania – czy to wspierające, czy ograniczające – są samospełniającymi się proroctwami.

Źródło: Nick Owen „Magia metafory”

A jakie są Twoje przekonania? W co kiedyś uwierzyłeś i nadal jesteś przekonany, że jest to prawda? Czy to jest dobre dla Ciebie i dla Twoich bliskich?

RELATED POSTS